noel yortusu, küçük kuzenimin koskoca yirmi yılı devirdiği, istanbul’da nemli ve fena soğuk bir günün gecesi. yalnız olmanın pek o kadar da koymadığı zamanlar geçirmekte olduğum halde, yanımda birinin - herhangi birinin - olmasını istediğim nadir gecelerden biri. başka da bir özelliği yok tarihin.
çıktım, eski sokağımın bir üst sokağındaki kilisedeki ayine, inanabilen insanların huzuruna kapının dışından bir baktım, sokağın sonundaki apartmanın duvarından bana ve kendi evinin sokağına bakan gencecik barış manço’ya baktım, eczanenin sıkı sıkıya kapalı kepenklerinin arasından görmek imkansız olduğu halde içeriye bakmaya çalıştım, birşeyler okunamayacak kadar loş / oturulamayacak kadar kalabalık arkaodaya baktım ve nihayet sokağıma geri döndüm. dört sokak köpeğinin sahipleri bellediği berduşun, birbirlerine caka satan uzun tüylü, bakımlı kedilerin, evinden sanki hiç çıkmayanların sakin, sessiz, boş sokağına..
fotoğraf: herndon, VA, aralık 2009
sonradan akla gelen: yılın bitişine dair başka birşey yazmayacağım, zira ben bu yılı çoktan bitmiş sayıyorum.
